Wat te doen in de Ardèche buiten het seizoen?

De Ardèche volgt een ritme dat bijna onveranderlijk lijkt naarmate de jaren verstrijken. Van 15 juni tot 1 september is er een enorme toeloop, net als tijdens de lange weekenden in mei. De rest van de tijd is het er nagenoeg uitgestorven. Afhankelijk van iemands verwachtingen hoor je commentaren die variëren van hoopvol afwachten tot pure afschuw. Het is waar: het zomerseizoen in de Ardèche is, afhankelijk van waar je bent, geen sinecure.

Wat te denken van toerisme buiten het seizoen, zonder dat het direct ijskoude winterse omstandigheden zijn? Voor de sneeuw bent u vast volwassen genoeg om zelf informatie te zoeken over La Croix de Bauzon, een klein en landelijk skigebied – klein, maar in elk geval gemoedelijk. Nee, we hebben het hier over een wandeling in een wat onzekere winter, met een beetje sombere en gure omstandigheden. Maar wat als het daarboven nou eens in pure magie verandert?

De Ardèche buiten het seizoen (herfst, winter) biedt een authentieke, eenzame ervaring, ver weg van de zomerdrukte. Met minder toeristen – of, laten we eerlijk zijn, nagenoeg niemand – toont het departement zich in deze periode van zijn charmantste kant. Een vriend (François, je bent ontmaskerd) zegt altijd: "Ik haat die strakblauwe luchten; mijn foto’s zeggen dan niets meer, behalve dan dat ze het lege plaatje van een VVV-kantoor laten zien." Buiten het seizoen gaan betekent buiten de gebaande paden treden, buiten de Europese normen. We kunnen het u gerust opbiechten: dat is een enorme troef.

We kunnen u zonder twijfel een wandeling in de Gorges de l’Ardèche aanraden, die dan veranderen in een oase van rust. Soms gehuld in een sluier van mist of rijp, zijn de landschappen helemaal voor u alleen, in een koninklijke, bijna melancholische stilte. Maar vandaag nemen we u ergens anders mee naartoe.

Een eenzame roadtrip over het plateau van de Ardèche

U neemt de weg tussen de Col de l’Escrinet en de Col de l’Arénier, richting de Mont Gerbier de Jonc, en u zult een uniek gevoel ervaren: u stijgt. Heel langzaam. Het blijft maar omhoog gaan, oneindig lijkt het wel. De landschappen worden soberder, de bossen dunner. De omgeving verandert in hooggelegen alpenweiden, die soms doen denken aan Montselgues, met uitgestrekte velden vol brem. De eerste plukjes sneeuw verschijnen, het feest begint: het landschap wordt sprookjesachtig.

De Mont Gerbier beklimmen in de winter kan, afhankelijk van wat u zoekt, een van de beste momenten zijn om deze iconische plek van de Ardèche te ontdekken – in elk geval op een magische en authentieke manier. Op 1551 meter hoogte verandert deze iconische vulkanische koepel – beroemd omdat hier de bronnen van de Loire ontspringen – onder de sneeuw in een feeëriek tafereel. Het plateau van de Ardèche, waar de berg ligt, heeft een ronduit ruig bergklimaat met regelmatige sneeuwval, wat een wit laken creëert dat de panorama's vanaf de top prachtig accentueert.

De klim blijft toegankelijk via gemarkeerde paden, die eerlijk gezegd soms volledig verdwijnen onder de sneeuwduinen. Volg in dat geval de paar bestaande sporen; die dienen zowel als gids als handige trap. Waar de Gerbier in de zomer kan aanvoelen als een eindeloze wachtrij, vindt u hier een koninklijke rust, zelfs op een zondagmiddag.

De winter onthult een brute schoonheid: een besneeuwde bergtop die contrasteert met een onstuimige lucht, bevroren naaldbossen en de bronnen van de Loire die soms bevroren zijn of omzoomd door ijs.

Praktisch gezien: de toegangswegen (met name de D378) zijn over het algemeen goed onderhouden en open, maar zorg voor winterbanden. Check de condities op lokale toeristische sites, want windvlagen of hevige sneeuwval kunnen het bezoek nogal heftig maken. Het kan een plek zijn die gemaakt is voor slecht weer. De Gerbier is dé iconische plek voor toerisme, daar vertellen we u niets nieuws mee. Maar omdat we u graag meenemen naar de kern van de zaak, nodigen we u uit in :

De dorpen van het Ardèche-plateau: sober en puur !

De dorpen op het plateau zijn vaak bekend om hun zomeractiviteiten, vooral Saint-Martial, voor iedereen die een tochtje maakt tussen de Gerbier en het meer van Saint-Martial (dat we in de zomer aanraden, meer dan het Lac d’Issarlès). Maar nu noem ik u de dorpen die op het allerhoogste deel van het plateau liggen: Mézilhac, Lachamp-Raphaël, Sainte-Eulalie, Sagnes-et-Goudoulet.

Deze dorpen weerspiegelen een bergleven dat gewend is aan sneeuw. Gelegen tussen de 1100 en 1400 meter hoogte op een uitgestrekt vulkanisch plateau, belichamen zij de ruige maar gastvrije ziel van de bergen van de Ardèche. In de winter hullen ze zich in een onweerstaanbare charme: besneeuwde daken, stille steegjes, een ultra-grijze en matte sfeer, en een gevoel van het einde van de wereld waar de tijd stil lijkt te staan. Is het u trouwens opgevallen dat bijna alle huizen driedubbel glas hebben?

U begint de reis in Mézilhac, dat zo klein is als "een kiwipiepje" (een constante voor de dorpen daarboven). Bereikbaar via een kleine omweg (stelt nauwelijks iets voor), is er relatief weinig te zien. Grijs, klein en discreet ademt het winterse rust. Daarna rijdt u omhoog naar Lachamp-Raphaël, het hoogste dorp van de Ardèche.

Verscholen in een dal ligt dit dorp vaak diep onder de sneeuw (tot wel 40 cm tijdens hevige buien), met zijn stenen huizen en de kerk die boven het landschap uittorent. Ideaal voor een wandeling waarbij de eerste gedachte is: "Tjonge, het is een heel avontuur om hier te wonen." Alle voorzieningen zijn er geconcentreerd in één punt: een postkantoor dat tegelijkertijd fungeert als tabakswinkel, bakkerij en, afhankelijk van de vraag, misschien ook wel als geoloog, houtklover of maatschappelijk werker. Kortom, alles komt hier samen. Je zou er bijna verbaasd over zijn, maar het dorp is springlevend, met mensen op straat. De lucht is ook lekker fris!

Daarna daalt u af naar Sainte-Eulalie. Dicht bij de Gerbier is dit in de winter het meest "actieve" dorp dankzij het historische langlaufcentrum (geprepareerde loipes, materiaalverhuur). Het dorp biedt een vredige omgeving om even tot rust te komen. En het mooiste van de tocht is om vanaf hier de GPS in te stellen op Sagnes-et-Goudoulet. U rijdt over wegen die ultra-verlaten en ultra-authentiek zijn. Bent u de enige die er die dag langskomt? Ik beloof u: het is niet overdreven om te zeggen dat dat niet eens verbazingwekkend zou zijn!

Deze dorpen zijn klein (enkele honderden inwoners), zonder grote toeristische winkels, zonder entertainment, zonder een kant-en-klaar format om de reiziger te ontvangen. U bevindt zich gewoon in het hart van iets volkomen unieks, bijna zoals de Causse-hoogvlaktes, waar de buitenwereld niet meer lijkt te bestaan. U denkt aan de drukte van Marseille of Lyon, en u beseft op dat moment dat het waanzinnig fijn is om op reis te zijn in Sagnes-et-Goudoulet, omdat u een authentiek en kostbaar moment beleeft.